
Un Groupatas sus uno branco,
A soun bè tenié ‘n froumajoun
Que lou capoun
Avié sa peta sus la banco
D'un gavoutas. Lou bèn rauba
Lei gènt dien que prouficho gaire.
Tant fa, tant ba !
Passo un Reinard. Lou fin coumpaire
Que pudis toujour lou ferun,
A soun tour sentè lou prefum
Dou bouen froumai. Drèisso la tèsto
E ves lou Groupatas en aut
Que salico. Lou baganau,
Vous respouéndi que l'aguè lèsto
Pér li'straire lou fin moussèu :
— Oh ! li diguè, coumo sias bèu !
Vuei, coulègo, avès sa caturo…
L'acien de Diéu vouesto naturo !
Coumo avès sa pèr peçuga
Uno tant grosso e bello pèço ?
Es blanco coumo de nougat.
Iéu que me dien tant fin, auriéu p' agu l'adrèsso
Qu'avès mes dins esto oucasien,
Eh ! n'en sabès autant que lei vièi n'en sabien.
Lou Groupatas vòu li respouendre,
Laisso escapa lou froumajoun ;
Lou Reinard, eiçavau, lou recasso d'un bound,
E l'avalo sénso s'escouendre.
Un flatejaire ansin, dins la Publicita,
A Moussu Roussignòu tèn lou meme lengàgi ;
Mai, moun brave Reinard, mi farés pas pita,
Lou lacharai pas, lou froumàgi !
Le Corbeau et le Renard